ที่ว่างของคนช่างบ่น

เรื่องที่เขียนต่อไปนี้เป็นเรื่องจริง(นะก๊ะ) ใครที่อยู่เเถวๆนี้ก็ระวังตัวกันหน่อย
บางส่วนผมจะใช้ตัวเอียงเพื่อเเสดงถึงความคิดของผมในช่วงที่เกิิดเหตุการณ์จริง
และใช้ตัวเอียงสีน้ำเงินแทรกมุก/สิ่งที่นึกขึ้นมาได้ภายหลัง(ภาษาที่ใช้อาจจะไม่สุภาพนิดส์นึงเน้อ~)
ขอแบ่งเป็น2ช่วงเน้อ จะได้ไม่ยาวเกินไป :)
ช่วงแรกเป็นตอนที่เกิดเหตุ ช่วง หลังเป็นหลังเกิดเหตุ

แต่น แตน แต้น เปิดม่าน~
เหตุเกิดวันอาทิตย์ที่ 01 /07/2007 ตอนประมาณ 4 ทุ่มจะ5ทุ่ม เอาล่ะซิ ดันหิวขึ้นมา
ผ้าก็ยังซักไม่หมดเดี๋ยวก็ต้องไปทำงานพรุ่งนี้แระ เอาไงดีว้า อืม ไปแรด 7-11 ดีกว่า...
(บ้านผมอยู่แถวๆถนนพระราม9ช่วงปลายๆที่จะออกไปทางมอเตอร์เวย์ และมันจะมี 7-11
อยู่ไม่ไกล ประมาณ200-300 ม.ซึ่งสาขาเนี้ยผ่านประจำ เช้าๆก็มารอรถ+งาบอาหาร
ดึกๆบางทีก็หิ้วท้องมากิน ตี2-3บางทีก็ออกมาหาของกิน/บัตรเติมเงิน)

ก็เดินไป 7-11 ไปถึงก็ถอยกล่องข้าว+ฟุตลอง+ถุงเท้า+etc มาพอประมาณ
ออกจาก 7-11 ประมาณ 5 ทุ่มก่าๆ (ซึ่งภายหลังมาดูใบเสร็จจะลงเวลา 23.02) ก็เดินกลับมาตามปกติ2มือถือถุง7...........

ก็เห็นจยย.วิ่งสวนมาบนฟุตบาท ก็ไม่ได้คิดอะไร......
(ตอนนี้ เริ่มเอะใจว่าทำไมมันไม่ลงไปวิ่งบนถนนฟระ ถนนออกจะว่าง แถมไม่สวนทางรถด้วย)
เราก็โยกหลบทางให้ อีนี่ก็โยกมาหา เหวย? โยกอีกที อีนี่โยกกลับ (มันยังไงๆแล้วนะ???)
ช้าไปแล้วครับท่าน จยย.มาถึงตัวแถมคนซ้อนลงมาพร้อมมีดยาว(คล้ายๆฟุตเหล็กอ่ะไม่ใช่อีโต้,พร้า)
"เอามือถือมา!!!!" (เอ๊ะ ไอ้นี่มาแปลก เห็นตรูขาก้วย เสื้อยืดเก่า เสือกถามหามือถือ)
.."ไม่มี"
(เริ่มเพ่งลักษณะคนร้ายมากัน2คน
จยย.ไม่เห็นสี คนขับผมยาวถึงคอดูฟูๆกว่าปกติ(มันคือหยักศก -3-)
คนซ้อนใส่หมวกแก๊ป/เสื้อเเดง ผมข้างๆไม่มี เกรียน?หลิม?)

"เอากระเป๋าตังค์มา" (อ้าว ใจง่ายนี่ไอ้เวรนี่ ไม่สนมือถือจะเอาเป๋าตังแทนซะงั้น)
(เอาล่ะซิ ในกระเป๋ามีบัตรประชาชน ที่อยู่ ที่ทำงาน และเครดิตบัตรทอง Royal อีก
เกิดเอาไปได้มันไปยกเค้า หรือทำร้ายครอบครัวนี่เเย่เเน่ๆ)
(ตอนนั้นไม่ได้คืดถึงจำนวนเงินที่มีเลยแฮะ)
"ไม่มี"
(เอาวะ หนีดีกว่า จะหนีไปไหนดีฟระ รอบๆเปลี่ยวมากมาย =_= จะพุ่งฝ่าคนร้ายกลับบ้านไปไหม......
บูบู ไม่ทันหรอกมันล่อ จยย. ฉันมันก็ไม่ใช่นักกีฬาวิ่งมาราธอนซะหน่อย100-200ม.ไม่น่ารอด)
ไอ้คนร้ายมันก็เอามีดขู่ไปพลองเอื้อมๆเอามือมาเเตะเป๋าเกง เสือกจับโดนของตุงๆ
"โกหกเหรอ สัส" (เออซิวะ ใครมันจะบอกว่ามึงขอแล้วกรูจะให้วะ)(เออ ไอ้สัสกูว่ากูโกหกก็บาปน้อยกว่ามึงอ่ะ)
"ไม่มี" (ไม่รู้ทำไมไม่พูดว่าไม่ให้เเฮะ :P)
(เอาวะสงสัยต้องหนีกลับ7-11 เราออกมาไม่น่าไกลน่าจะหนีไปทัน)
ก็เริ่มชักเท้าถอยก้าวนึง มันก็ขู่อยู่นั่นแหละ ไอ้เราก็ ตอบไปว่า ไม่มีพลางสาวก้าวถอย
โป๊ก (ใครเขกหัวตรู้???)
นึกได้ว่า อ้าวมันมีมีดนี่หว่า โอ้ว ตรูโดนฟันกบาล โอ้วมายก๊อด
ยังขยับได้ พูดได้ เอามือไปแตะ อืม เลือดซึมนิดๆ ยังไม่ลึก ยังไม่เป็นไร
ก็ยังสาวก้าวถอยอยู่ ไม่สบโอกาส หันหลังวิ่งซะที

ช่วงนี้ไอ้คนขับจะเริ่มขับมาไล่ประชิดไป ต่อยหน้าขู่ไป (เบาจนแทบไม่รู้สึก รึตอนนั้นฮอร์โมนมันกำลังออกฤทธิ์หว่า)
จนกระทั่งไอ้คนมีมีดมันเง้อสูงจะฟันโดน ด้วยความตกใจยกศอกขึ้นไปรับ
(อันตรายมาก ต่อมาคุณหมอบอกว่าแถวศอกจะมีเส้นประสาทใหญ่ที่คุมทั้งเเขนอยู่ ดีที่ฟันไม่โดน)

ปึ่ก (ไม่ใช่เสียงโช๊ะ / เคร้ง/ฉึก แต่มันปึ้กแฮะ) (โกยล่ะเว้ย!!!!!!)
ตาแป๊ะสบโอกาสหันหลังวิ่งทันที
.."ยังจะหนีเหรอสัส!" (เออซิวะ ไม่หนีก็ควายแล้ว)
ด้วยความที่อีกฝ่ายมี จยย. ตาแป๊ะวิ่งไปทาง โชว์รูมรถโตโยต้าทันที เพื่อโดดข้ามโซ่กั้นไป(จยย.มันตามมาไม่ได้)
โฟ้ว~ โดดข้ามโซ่กั้นได้สวยงาม(มาตอนนี้นึกๆไปก็ยัังแปลกใจเลยที่หนีจยย.พ้น
แถมถ้าจำไม่ผิดตอนโดดข้ามจะโดดข้ามด้วยท่าโฆษณากูลิโกะด้วย(โดดชูแขน2ข้าง~))
วินาทีต่อมานึกได้ว่า โชว์รูมมันก็ไม่มีคนนี่หว่า มีแต่ไฟเปิด เลยวิ่งต่อไปต่อเพื่อให้ถึง 7-11
(ตอนวิ่งเนี่ย อะไรๆมันเกิดขึ้นไวมาก ตอนนั้นคิดแค่วิ่งหาแสง/คนจริงๆ
ยังแปลกใจเลยที่ตัวเองคิด/วิ่งอะไรได้ไวขนาดนั้น)

พอมาจะถึง 7-11 พวกคนร้ายมันก็หนีขึ้นจยย.ไป
โอ้ว ตาแป๊ะรอดเเล้ว!!!(ถ้าไม่รอดเเล้วใครกำลังเขียนบลอคอยู่ฟระ :P)

บางท่านอาจจะมีความเห็น/แนวทางการปฏิบัติแตกต่างจากผมไปบ้าง
เเต่ในตอนนั้นผมนึกถึงบ้านและครอบครัวก่อนความปลอดภัยของตัวเองจริงๆ
ซึ่งญาติๆที่มาเยี่ยมก็พูดกันแทบทุกคนว่า ทำม้าย ไม่ให้เป๋าตังไปซะล่ะ?
ตอนนั้นเนี่ยไม่มีหลักประกันนี่ครับว่าถ้า ให้ไปแล้วผม/ครอบครัวจะปลอดภัยรึเปล่า

วีนนี้ผมก็ไม่เคยเสียใจที่ขัดขืนโจรในวันนั้น เพราะนอกจากเงินที่ผมเสียค่ารักษาไป
ผมไม่ได้เสียอะไรอีกตามมาภายหลัง
(ยกเว้นใช้มือขวาไม่ได้ไป 2-3วัน :P ตามมาด้วยการอดเกรียนออนไลน์ ตามลำดับ 55+)

ยังไม่จบนะจ๊ะ ต่อไปจะเป็นตอนไปรพ.+หมอฮาเฮ+คนไข้ที่รู้ดีเกินไปก็ไม่ดีเน้อ~