เรื่องเล่าเผาเวลาอู้งาน
posted on 21 May 2009 17:38 by nightbat in ETC
ก่อนอ่านกรุณาเปิดอ่านใน Firefox นะครับ เเละกด ctrl+F5 ด้วย
เพราะมีการเปลี่ยน theme เล็กน้อยเเละ css ผมเซตไม่เป็นมันเลยเน่าใน IE
หลังจากปล่อยร้างมานาน น้าน นาน จากกหลาย สาเหตุ
มาอัพกันร้างกันซักกะหน่อย
ตอนนี้ย้ายที่ทำงานมาเเล้วจ้า มาอยู่(เกือบๆ)เเถวสะพานเหล็กเลย
ตั้งเเต่มาอยู่นี่ มี หลายๆ อย่างมากกก ที่น่าลง
(เเต่โดนอำนาจเบื้องสูงจับตาอยู่เลยไม่สามารถลงได้)
มาเล่ากันตั้งเเต่ชิวิตประจำวันเลย
อาหารกลางวัน
ช่วงเเรก เรียกได้ว่าเห่อมาก เดินไป รอบเขตบริษัท ชิมมันได้ เเทบทุกร้านเลย
มีทั้ง เเผงลอย ร้านค้า บลาๆๆ เดินกัน 3-4 บลอครอบตึก
..... 2 สัปดาห์ต่อมา
เริ่มเดินไปเเค่ไม่เกิน 2 บลอคจากที่ทำงาน
เริ่มปลงตัญหาของชิวหาลงได้เหลือเเค่วงจำกัดรอบตึก 555+
อันได้เเก่
- ก๋วยเตี๋ยวเรือหน้าเเบ้ง ซ้ม ส้ม
- ก๋วยเตี๋ยวต้มยำเลยเเบ้งซ้มส้ม ไปนิดนึง
- ก๋วยเตี๋ยวราดหน้า/ตามสั่งซอยตรงข้ามเเบ้งซ้มส้ม
- ร้านข้าวขาหมู/ร้านข้าวมันไก่หลังที่จอดรถตึก
- เเละร้านเดินตามคนข้างหน้าไปเหอะ
ร้านที่ลด-ละ-เลิกไป
- บะหมี่จับกัง...เดินไป 1 กิโลเเม้ว รถชาติเป็นรองปริมาณ(น้ำมัน)เยอะเกิน
- ร้านเเกงกะหรี่....รสชาติเลิศ ราคาเกินห้ามใจ
- เเละร้านอื่นๆที่เดิน/รอเกิน 30 นาที (T:3:T)
อาหารเสริมช่วงบ่าย
อันนี้ก็มีให้เลือกมากมายหลายรูปแบบ กินกันไม่หมดเลยทีเดียว
เเต่หลังจากการกินไปบ่นไปเเบ้วมันก็เหลือเจ้าประจำอยู่ 3-4 ร้านเเฮะ
- ร้านลูกชิ้น
อันนี้ระดับความยากเป็นเเรงค์ B เลย
ทำไมหายากน่ะรึ เพราะว่า มันมี กันหลายเจ้าน่ะซิ
หลังจากการกรั่นกรองของคณะกรรมการสามพุงมาเเล้วลงมติว่า
"ร้านลุงร่มฟ้าเนี่ยเหมาะสุด"....เเต่ลุงเเกก็หายากหลาย
วันปกติจะอยู่หลังตึกเลย หาง่ายซื้อง่าย
....เเต่ไอ้วันไม่ปกตินี่ดิ (ไม่ว่าจะเป็นวันฝนตก/วันหิวลูกชิ้นเป็นพิเศษ/วันที่ขี้เกียจเดิน)
ลุงเเกหายต๋อมไปเลย หากันไม่เจอเลย
- 7/11
ร้านหาของกินเจ้าประจำทุกเขต,เเขวงเเละตำบลหาได้ง่าย ไปก็สะดวก
เเต่ภายในความง่ายของมันนี่เเหละ ทำให้มันไม่ง่ายอย่างที่คุณคิด
เนื่องจากรอบตึกมี7/11ใกล้ๆ 2 เเห่ง คือ A ที่ใกล้ทางมาทำงาน
กับ B ที่ใกล้ตึกทำงาน(หลังกินข้าว)+มีร้านการ์ตูนข้างๆ
โดยตามปกติก็จะเป็น เช้าไปเข้า A เเล้วเข้ามาทำงาน
เเล้วบ่ายออกกินข้าวก็เเวะ B ก่อนขึ้นตึก
เหมือนจะง่ายเลยเนอะ
(...................................)
ใช่ครับ มันมีประเด็นครับ
เนื่องจากวันดีคืนดี พนักงานเขาก็เมากันเป็นเหมือนกัน
วันหนึ่ง เกิดยกฝูงไปเข้า A ตอนบ่ายกันเเทน
ด้วยความสงสัยก็เลยถามทำไมไม่ไป B กันเเทนล่ะ
พนักกงานT : พอดีกลัวพนักงานร้าน B มันจำได้อ่ะ
...เมื่อเช้าไปซื้อเเล้วมันปี๊ปของตกไป (อ้าวกำไรนี่หว่า)
ซึ่งบังเอิ้ญ บังเอิญเหลือเกิน ที่เมื่อวาน อิแป๊ะไปซื้อของ
พนักงานมันปี๊ปมาครบทุกรายการเเต่มันใส่มาไม่ครบเหมือนกัน
มันทำไอติมถั่วเเดงช้านหล่นไปหนายยย
(ทามม้ายตรูต้องขาดทุนด้วยว้าาา)
เลยเกิดอาการหนีหน้าคนขายขึ้นเล็กน้อย
หลักๆเราก็จะทานเอาประมาณนี้ โดยมี option เสริมคือ
ผลไม้ของสาวๆโต๊ะข้างหน้า เป็นของเเกล้มบ้างในบางโอกาส
(แปลง่ายๆ แอบเนี่ยนไปกินของเขาอ่ะเเหละ)
ปล.หากโต๊ะข้างหน้าบังเอิ้ญ บังเอิญได้อ่าน blog นี้จาก msn ปริศนา/ผ่าน netsent น้า
อิเเป๊ะชอบมะม่วงมัน/ชมพู่/ฝรั่งเเช่บ้วย นะค้าบบบบ :)
และยังมีร้านอื่นๆที่หายสาปสูญไปจากสารบบอีกบาน
ไม่รู้เป็นอะไร หากินกันยากเหลือเกิน
- ร้านขนมโตเกียว...หายากเเรงค์ S ไม่รู้พี่แกเข็นไปขายที่ไหน/เลิกหายไปเเล้ว
- ร้านขนมไทยในตลาด...เนื่องจากลงไปช้าป้าขายหมดก่อนตลอด เลยเลิกหาเเหล่ว
หลังเลิกกงาน
จากเดิมที่เป็นระบบรถเมล์-BTS กัน
ตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นระบบรถเมล์-MBT กันเเล้วค้าบ
ได้เเวะฟอร์จูนเเทบทุกวันจนเอียนเลยชั้น
ย้ายจากไปจีบร้านตรงอนุสาวรีย์มาจีบร้านตามสั่งหลังตลาดฟอร์จูนเเทน L:P
บอกเล่าเก้าสิบกันหมดเเล้วครับ
entry หน้าน่าจะเกียวกับ IM@S / มุกเผาเพื่อนร่วมงาน/เนื้อหาไร้สาระต่อเเล้ว